Ik draag mijn cello door de stad en laat muziek spreken waar woorden tekortschieten. In straten en zalen, achter deuren en op pleinen klinkt muziek die meebeweegt met het leven van Leiden — bij afscheid en begin, in stilte en in feest.

​

Als stadscellist zie ik de stad als een ademend geheel. Mijn cello zoekt verbinding: tussen mensen, tussen kunstvormen, tussen momenten. Soms alleen, soms samen met andere musici, dichters, dansers of beeldend kunstenaars.

​

Ik speel en draag bij waar muziek troost, viert of verbindt: bij begrafenissen en huisconcerten, openingen, diners en festivals.